مرگ در بازداشت: بررسی طول مدت حبس، مرگ ناشی از مصرف مواد و کووید-۱۹ در زندان‌های لس‌آنجلس (۲۰۰۸–۲۰۲۳)

خلاصه سریع برای خواننده

• مطالعه‌ای بازنگر روی مرگ‌ومیر در زندان‌های شهرستان لس‌آنجلس بین ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۳ انجام شد.
• مرگ‌های کلی و مرگ‌های مرتبط با مصرف مواد طی این دوره افزایش یافت و در زمان پاندمی کووید‑۱۹ به اوج رسید.
• میانگین زمان از بازداشت تا مرگ برای متوفیان (میانگین میانه ۵۹ روز) به‌طور قابل‌توجهی بیش از میانهٔ مدت اقامت تمام پذیرش‌ها (۱۱ روز) بود.
• عوامل مرتبط با مرگ شامل ابتلا به کووید‑۱۹، طولانی‌شدن حبس و سیاست‌های محدودکنندهٔ دوران پاندمی گزارش شد؛ ارتباط‌ها، لزوماً علیتی نیستند.
• نویسندگان پیشنهادهایی برای اصلاح شامل کاهش مدت حبس، توسعه درمان اختلال مصرف مواد، افزایش برنامه‌ها و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در زندان‌ها ارائه کردند.

مقدمه

در دهه‌های اخیر، توجه محققان به سلامت جمعیت‌های در حبس افزایش یافته است. در ایالات متحده، مرگ‌ومیر در زندان‌ها طی سال‌های اخیر افزایش یافته و دو بحران همزمان — پاندمی کووید‑۱۹ و بحران اوپیوئیدها — بار مضاعفی بر مسائل بهداشت زندانیان تحمیل کردند. گزارش حاضر که در ژورنال PLOS One منتشر شده، به‌صورت بازنگر (retrospective) داده‌های مربوط به مرگ‌ومیر در بزرگ‌ترین سامانهٔ زندان شهری آمریکا (Los Angeles County Jail) را در بازهٔ زمانی ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۳ بررسی کرده است. هدف مطالعه بررسی تغییرات زمانی مرگ‌ومیر، عامل‌ها و نقش مدت حبس و سیاست‌های مرتبط با پاندمی بود.

طراحی مطالعه و روش‌ها

این پژوهش یک مطالعهٔ مشاهداتی و بازنگر است که با استفاده از مجموعه داده‌های پیوندی انجام شده است. سه مجموعهٔ داده اصلی ساخته شدند:

• کل مرگ‌های ثبت‌شده در زندان‌های شهرستان لس‌آنجلس در بازهٔ ۲۰۰۸–۲۰۲۳ (N = ۵۰۹).
• مرگ‌های ثبت‌شده در زندان‌های شهری داخل شهرستان (شامل LA City Jail) ۲۰۰۸–۲۰۲۳ (N = ۴۲) و مرگ‌های غیر LA City Jail (N = ۳۰).
• تمام پذیرش‌ها و ثبت‌های بازداشت از ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۲ (N = ۱,۴۳۵,۴۷۹) برای مقایسهٔ مدت اقامت و محاسبهٔ نرخ‌ها.

خروجی‌های اصلی شامل روندهای مرگ‌ومیر در طول زمان، مدت زمان از بازداشت تا مرگ، و مرگ‌های مشخصِ علتی (مانند کووید‑۱۹ و مرگ‌های مرتبط با مصرف مواد) بودند. محققان از نرخ‌های مستقیم استانداردشده و نسبت‌های مرگ‌ومیر استانداردشده (SMR) برای تحلیل‌های مقایسه‌ای استفاده کردند و مدل‌های آماری برای بررسی ارتباط بین مدت حبس، سال‌های پاندمی/اوپیوئید و خطر مرگ اجرا شد.

ویژگی‌های آماری و سنجش‌ها

برای تحلیل‌ها از محاسبات نرخ به ازای تعداد مشخصی از اقامت‌ها، بررسی میانهٔ زمان تا مرگ، و مدل‌های تعدیل‌شدهٔ آماری بهره گرفته شد تا نقش عوامل زمانی (پیش از پاندمی، دوران پاندمی و پس‌ازآن) و خطرات اختصاصی علت‌ها مورد سنجش قرار گیرد. جزئیات فنی مدل‌ها در متن کامل مقاله موجود است؛ اما تحلیل‌ها به‌گونه‌ای طرح‌ریزی شدند که به‌طور نسبی بتوانند تغییرات زمانی و تاثیر سیاست‌های محدودکنندهٔ پاندمی را بازتاب دهند.

یافته‌های اصلی

چکیدهٔ مقاله چند نکتهٔ کلیدی را برجسته می‌کند:

• روند افزایشی مرگ‌ومیر: هم مرگ‌ومیر کلی و هم مرگ‌های مرتبط با مصرف مواد از ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۳ افزایش داشته و در دوران پاندمی به اوج رسیدند.
• افزایش میانهٔ زمان تا مرگ: میانهٔ زمان از بازداشت تا مرگ برای متوفیان ۵۹ روز گزارش شد، در حالی که میانهٔ مدت اقامت برای همهٔ پذیرش‌ها ۱۱ روز بود؛ این به معنی آن است که افرادی که در حبس فوت می‌کنند، معمولاً بیشتر از متوسط زمان می‌مانند.
• نقش کووید‑۱۹ و سیاست‌ها: ابتلا به کووید‑۱۹، طولانی‌شدن حبس و سیاست‌های محدودکنندهٔ دوران پاندمی با افزایش نرخ مرگ‌ومیر مرتبط بودند.
• مرگ‌های ناشی از مصرف مواد به‌طور چشمگیری افزایش یافتند و سهم قابل‌توجهی از مرگ‌ومیرها را تشکیل دادند.

تفسیر نتایج

این یافته‌ها نشان می‌دهند که ترکیب دو بحران — همه‌گیری کووید‑۱۹ و بحران مواد مخدر — ممکن است الگوی زمانی مرگ در زندان را تغییر داده باشد. به‌طور سنتی گزارش‌های قبلی نشان می‌دادند که بسیاری از مرگ‌های ناشی از اوردوز در بازه‌های زمانی بسیار کوتاه پس از بازداشت رخ می‌دهند؛ اما این مطالعه نشان می‌دهد که در دههٔ اخیر، زمان از بازداشت تا مرگ افزایش یافته است که می‌تواند منعکس‌کنندهٔ عوامل متعددی باشد: طولانی‌تر شدن دوره‌های حبس، تغییر در الگوی استفاده یا دسترسی به مواد داخل زندان‌ها، تأثیر مستقیم کووید‑۱۹ بر مرگ‌ومیر و یا پیامدهای سیاست‌های محدودکننده (مثلاً کاهش بازدیدها، برنامه‌ها یا دسترسی به مراقبت‌های پزشکی).

پیامدهای سیاستی که نویسندگان اشاره کرده‌اند

• کاهش فراخوان زندانیان و کاهش مدت حبس به‌عنوان راهی برای کاهش خطرات سلامت عمومی در جمعیت‌های در حبس.
• گسترش دسترسی به درمان اختلال مصرف مواد در داخل زندان‌ها (مانند درمان‌های پزشکی برای اختلال مصرف اوپیوئید).
• کاهش ورود مواد مخدر به زندان‌ها، افزایش نظارت بهداشتی و بهبود زمان و کیفیت مراقبت‌های درمانی.
• افزایش برنامه‌ها، فرصت‌های تماس با خانواده و زمان خارج از سلول به‌منظور کاهش عوامل خطر روانی و اجتماعی.

این یافته برای بیمار چه معنایی دارد؟

برای افرادی که خود یا نزدیکانشان با نگهداری در بازداشت مواجه‌اند، نکات کلیدی به شرح زیر است:

• مرگ‌ومیر در زندان‌ها می‌تواند ناشی از علل متنوعی باشد؛ مصرف مواد و بیماری‌های عفونی مانند کووید‑۱۹ سهم قابل‌توجهی دارند. این بدان معناست که محافظت از سلامت جسمی و دسترسی به درمان در محیط‌های حبس حیاتی است.
• مدت طولانی‌تر حبس با افزایش خطر مرگ همراه بوده است؛ بنابراین کاهش مدت بازداشت یا دسترسی سریع‌تر به مراقبت‌های بهداشتی ممکن است پیامدهای مثبت داشته باشد.
• افرادی که سابقهٔ مصرف مواد دارند یا شرایط مزمن پزشکی دارند، در معرض خطر بیشتری قرار دارند و نیازمند نظارت و دسترسی به درمان‌های تخصصی هستند.

با این حال، این مطالعه توصیفی است و نمی‌توان از آن نتیجهٔ قطعی در مورد اثبات علت و معلولی گرفت؛ برای تصمیم‌گیری‌های درمانی یا حقوقی، مشورت با ارائه‌دهندهٔ خدمات بهداشتی و حقوقی ضروری است.

محدودیت‌ها و نکاتی که باید با احتیاط خواند

• طبیعت مطالعه: این پژوهش بازنگر و مشاهداتی است؛ بنابراین همبستگی‌ها لزوماً نشان‌دهندهٔ علیت نیستند. افزایش مرگ‌ومیر با پاندمی یا طول حبس مشاهده شد اما نمی‌توان با قطعیت گفت این عوامل علت مستقیم مرگ‌ها بوده‌اند.
• محدودیت‌های داده: داده‌ها از سامانه‌های ثبت‌شده گردآوری شده‌اند و ممکن است «کدگذاری علت مرگ»، «عدم‌ثبت کامل متغیرها» یا اشتباهاتی داشته باشد. تفکیک دقیق انواع مرگ‌های مرتبط با مواد یا نقش کووید‑۱۹ در هر مورد ممکن است دچار خطا باشد.
• عمومیت‌پذیری: مطالعه محدود به شهرستان لس‌آنجلس است؛ ساختار زندان‌ها، سیاست‌های محلی و ویژگی‌های جمعیت می‌تواند در دیگر نواحی متفاوت باشد، لذا نتایج را نباید بدون تامل به همهٔ حوزه‌ها تعمیم داد.
• کنترل متغیرهای مخدوش‌کننده: احتمال وجود عوامل ناروشنی (confounders) وجود دارد، مثلاً وضعیت سلامت پیشین زندانیان، دسترسی به مراقبت پیش از بازداشت، یا تغییرات قانونی و سیاستی در طول سال‌ها که به‌طور کامل در مدل‌ها قابل‌گنجاندن نبوده است.
• تغییرات زمانی و سیاستی: در طول بازهٔ ۱۵ ساله، تغییرات متعددی در سیاست‌های قضایی، سلامت عمومی و الگوهای مصرف مواد رخ داده است که تحلیل آن‌ها پیچیده است و می‌تواند یافته‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهد.

نظر تحریریه پزشک سایت

مطالعهٔ مورد بحث داده‌های مهمی را دربارهٔ افزایش مرگ‌ومیر در محیط‌های بازداشت و نقش عوامل ترکیبی مانند کووید‑۱۹ و بحران مواد فراهم می‌آورد. یافته‌ها هشداردهنده‌اند اما نباید بی‌واسطه موجب نتیجه‌گیری‌های ساده‌انگارانه شوند. از منظر بهداشتی، افزایش مرگ‌های مرتبط با مصرف مواد و اثرات مستقیم و غیرمستقیم پاندمی نشان‌دهندهٔ شکاف‌های ساختاری در ارائهٔ خدمات بهداشتی ـ درمانی داخل زندان است. بهبود دسترسی به درمان‌های اثبات‌شده برای اختلال مصرف مواد، برنامه‌های کاهش آسیب، و تضمین خدمات بهداشتی از پیشرفت‌های عملی و مبتنی بر شواهد است. در عین حال سیاست‌گذاران باید داده‌های محلی را در کنار این تحلیل‌ها بسنجند و اقدامات حفاظتی را طوری طراحی کنند که پیامدهای ناخواستهٔ محدودسازی تعاملات اجتماعی و خدمات را کاهش دهد.

کاربردهای بالینی و سیاستی

برای ارائه‌دهندگان خدمات سلامت و مدیران بهداشتی در مراکز حبس، نکات عملی عبارت‌اند از:

• ارزیابی و پی‌گیری فعال افرادی با سابقهٔ مصرف مواد و ارائهٔ دسترسی سریع به درمان‌های جایگزین و درمان‌های کاهش آسیب پس از پذیرش.
• تقویت پروتکل‌های کنترل عفونت و برنامه‌های واکسیناسیون برای کاهش بار بیماری‌های عفونی مانند کووید‑۱۹.
• توسعه برنامه‌هایی برای کاهش مدت اقامت در مواردی که امکان اقدامات جایگزین (مانند نظارت جامعه‌محور) وجود دارد، به‌ویژه برای افرادی با خطر بالای عوارض پزشکی یا روانی.
• افزایش تعامل با خانواده، زمان خارج از سلول و برنامه‌های روان‌درمانی/توان‌بخشی برای کاهش بار استرس و ریسک فاکتورهای مرتبط با مرگ.

چه زمانی باید با پزشک مشورت کرد؟

در موارد زیر، مشورت فوری یا زودهنگام با پزشک یا خدمات اورژانسی ضروری است:

• اگر خود یا یکی از نزدیکان سابقهٔ اختلال مصرف مواد دارد و اخیراً آزاد یا در معرض بازداشت قرار گرفته است (خطر اوردوز پس از تغییر وضعیت مراقبت یا آزادی افزایش می‌یابد).
• در صورت بروز علائم شدید بیماری تنفسی، تب یا علائم مشکوک به کووید‑۱۹ در محیط‌های بسته و جمعی.
• مشاهدهٔ علائم تهدیدکنندهٔ زندگی مانند از دست دادن هوشیاری، تنفس آهسته یا متوقف‌شدن، یا علائم شدید روان‌پزشکی (خودآسیب، توهمات خطرناک).
• اگر فرد دارای بیماری مزمن (قلبی، ریوی، کبدی، یا درمان با داروهای حساس) در دورهٔ بازداشت قرار گرفته؛ نیاز به بازنگری داروها و مراقبت مداوم دارد.

در همه موارد، دسترسی به خدمات پزشکی و اطلاع‌رسانی دقیق دربارهٔ وضعیت سلامتی و مصرف داروها باید در اولویت قرار گیرد و خانواده‌ها در صورت نگرانی باید پیگیری قضایی و پزشکی را در دستور کار قرار دهند.

پرسش‌های رایج

آیا افزایش مرگ‌ومیر در زندان‌ها به‌طور قطع به کووید‑۱۹ مربوط است؟

نه قطعی؛ مطالعه افزایش مرگ‌ها را در دوران پاندمی نشان می‌دهد و کووید‑۱۹ یکی از عوامل مرتبط بوده اما به علتِ ماهیت مشاهداتی مطالعه نمی‌توان گفت کووید‑۱۹ به‌تنهایی عامل مستقیم همهٔ افزایش‌هاست. سایر عوامل مانند تغییرات در دسترسی به مراقبت و مصرف مواد نیز نقش داشته‌اند.

آیا اکثر مرگ‌ها بلافاصله پس از بازداشت رخ می‌دادند؟

خیر. در این مطالعه میانهٔ زمان تا مرگ برای متوفیان ۵۹ روز بود، در حالی که میانهٔ مدت اقامت برای همهٔ پذیرش‌ها ۱۱ روز است؛ بنابراین بسیاری از مرگ‌ها پس از مدتی طولانی‌تری از بازداشت رخ داده‌اند.

آیا می‌توان با کاهش مدت حبس از مرگ‌ومیر پیشگیری کرد؟

کاهش مدت حبس یکی از پیشنهادهای سیاستی است که می‌تواند ریسک را کاهش دهد، اما نتیجهٔ قطعی نیازمند مطالعات مداخلهای و ارزیابی‌های برنامه‌ای است. کاهش بازداشت صرفاً یک اقدام حقوقی-سیاسی است که باید همراه با تقویت خدمات بهداشتی و برنامه‌های درمانی باشد.

چه اقداماتی برای کاهش مرگ‌های مرتبط با مواد در زندان مؤثر است؟

افزایش دسترسی به درمان‌های اثبات‌شده (مانند درمان جایگزین برای اوپیوئیدها)، آموزش کارکنان دربارهٔ شناسایی اوردوز، دسترسی به داروهای نجات‌دهنده (مثل نالوکسان) و برنامه‌های کاهش آسیب می‌توانند موثر باشند.

آیا نتایج این مطالعه برای کشورها یا مناطق دیگر قابل‌اعمال است؟

هرچند یافته‌ها بینش مهمی ارائه می‌دهند، اما الزماً به‌طور مستقیم قابل‌تعمیم به دیگر کشورها یا نظام‌های زندان‌داری نیستند؛ تفاوت در سیاست‌ها، جمعیت زندانیان و ساختار خدمات بهداشتی می‌تواند نتایج را تغییر دهد.

جمع‌بندی کاربردی

تحلیل داده‌های ۲۰۰۸–۲۰۲۳ در زندان‌های لس‌آنجلس نشان می‌دهد که مرگ‌ومیر کلی و مرگ‌های مرتبط با مصرف مواد افزایش یافته و در دوران پاندمی کووید‑۱۹ به اوج رسیده‌اند. میانگین زمان تا مرگ برای متوفیان بسیار طولانی‌تر از میانگین مدت اقامت است. این یافته‌ها تأکید می‌کنند که رفع خطرات نیازمند رویکرد چندجانبه است: کاهش مدت و تعداد بازداشت‌ها، گسترش درمان اختلال مصرف مواد در داخل زندان، بهبود کنترل عفونت و تضمین دسترسی به مراقبت‌های پزشکی و برنامه‌های حمایتی. با این حال، محدودیت‌های مطالعه — از جمله طبیعت مشاهداتی و محدودیت‌های داده — باید در تفسیر نتایج در نظر گرفته شوند. برای تصمیم‌گیری‌های بالینی یا حقوقی، مشورت با ارائه‌دهندگان محلی و متخصصان پزشکی ضروری است.

منبع

Death by incarceration: Detention duration, overdose, and COVID-19 in Los Angeles County Jails, 2008–2023. PLOS One, 2026. DOI: https://doi.org/10.1371/journal.pone.0351332

مطالب این مقاله فقط برای افزایش آگاهی عمومی است و جایگزین تشخیص یا درمان پزشکی نیست. برای اطلاعات بیشتر، صفحه سیاست پزشکی و سلب مسئولیت پزشک سایت را بخوانید.