یک کارآزمایی بالینی نشان میدهد ورزش و احتمالاً ایبوپروفن با دوز پایین به کاهش مه مغزی ناشی از شیمیدرمانی کمک میکند.
اختلالات شناختی از جمله عوارض شایع دوره شیمیدرمانی به شمار میروند و آمارها نشان میدهد که تا ۸۰ درصد بیماران با این مشکل دستوپنجه نرم میکنند. این وضعیت که اغلب با عنوان «مِه مغزی» شناخته میشود، خود را به شکل نشانههایی مانند دشواری در حفظ تمرکز، فراموشی و مشکل در انجام فعالیتهای روزمره بروز میدهد.
نتایج یک کارآزمایی بالینی فاز دو (که نوعی مطالعه برای ارزیابی ایمنی و کارآیی روشهای درمانی محسوب میشود) حاکی از آن است که انجام ورزش و مصرف ایبوپروفن با دوز اندک ممکن است در کاهش این علائم مؤثر واقع شوند. یافتههای این پژوهش در مجله تخصصی «کَنسِر» (CANCER) به چاپ رسیده است.
چرا ورزش و ایبوپروفن؟
در گذشته، ورزش و داروهای ضدالتهابی در بهبود عملکرد مغز در برخی بیماریها مؤثر شناخته شدهاند، اما میزان تأثیر آنها در دوران درمان سرطان هنوز به طور کامل مشخص نشده است. از آنجا که هر دو روش از مسیرهای متفاوتی باعث کاهش التهاب در بدن میشوند، به کارگیری همزمان آنها میتواند تأثیر بیشتری بر سلامت مغز بگذارد.
روش انجام مطالعه
پژوهشگران، ۸۶ بیماری را که تحت شیمیدرمانی قرار داشتند و از مشکلات حافظه و تمرکز رنج میبردند، به مدت شش هفته در چهار گروه مختلف جای دادند:
گروه نخست: برنامه ورزشی اختصاصی برای بیماران مبتلا به سرطان به همراه ایبوپروفن با دوز پایین
گروه دوم: برنامه ورزشی مخصوص بیماران سرطانی به همراه قرص دارونما (بیاثر)
گروه سوم: فقط ایبوپروفن (بدون ورزش)
گروه چهارم: فقط قرص دارونما (بدون هیچ مداخله مؤثر)
برنامه ورزشی طراحیشده برای بیماران سرطانی (EXCAP) شامل فعالیتهایی نظیر پیادهروی سبک و تمرینات مقاومتی است که شدت آن به تدریج افزایش مییابد.
یافتههای مهم پژوهش
پس از گذشت شش هفته، مشخص شد:
گروهی که تنها به ورزش پرداختند و دارونما دریافت کردند، نسبت به گروهی که هیچ درمانی نداشت، از تمرکز بهتری برخوردار بودند.
وضعیت بیمارانی که صرفاً ایبوپروفن مصرف میکردند نیز بهتر از گروه دارونما بود.
بر اساس ارزیابی اطرافیان، هر دو گروهی که ورزش میکردند (با یا بدون ایبوپروفن) مشکلات شناختی کمتری نسبت به دیگران داشتند.
اما نکته قابل توجه این که گروهی که فقط ایبوپروفن مصرف کردند، در مقایسه با سایر گروهها پیشرفت کمتری در زمینه حافظه کوتاهمدت کلامی (یعنی به خاطر سپردن کلمات) از خود نشان دادند؛ موضوعی که نیازمند بررسی بیشتر است.
این یافتهها حاکی از آن است که ورزش میتواند نقشی کلیدی در حفظ کارکرد مغز در طول دوره شیمیدرمانی ایفا کند. همچنین ایبوپروفن نیز احتمالاً سودمند است، اما اثرات آن چندان واضح و قطعی نیست.
دکتر «میشل جانلسینز» (Michelle C. Janelsins)، نویسنده اصلی این مطالعه، در این باره میگوید: «این نتایج برای ما امیدوارکننده است. ورزش تأثیر آشکارتری داشت و با توجه به فواید متعدد فعالیت بدنی برای افرادی که سرطان را پشت سر گذاشتهاند، این یافته واقعاً چشمگیر است.»
دکتر جانلسینز تأکید میکند که بیماران پیش از شروع هر نوع برنامه ورزشی یا مصرف ایبوپروفن، حتماً با پزشک خود مشورت نمایند تا از ایمن بودن این اقدامات برای شرایط اختصاصی خود اطمینان حاصل کنند.
تعداد نظرات : 0
هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ارسال نظر