بیماری پارکینسون یکی از شایعترین بیماریهای نورودژنراتیو است و انتظار میرود تعداد افراد مبتلا به آن در سراسر جهان تا سال ۲۰۵۰ از ۲۵ میلیون نفر فراتر رود.
دانشمندان دانشگاه علوم و فناوری پرم، نقش هورمون دوپامین را در ایجاد بیماری پارکینسون و همچنین دلایل شیوع آن در مردان و امکان کاهش خطرات آن را روشن کردهاند.
بیماری پارکینسون یک اختلال مزمن مغزی است که بر کنترل حرکتی تأثیر میگذارد. افراد مبتلا از لرزش، سفتی، کندی حرکت و مشکلات تعادل رنج میبرند. این بیماری اغلب با اختلالات خواب، کاهش حس بویایی و کاهش حافظه همراه است و در برخی موارد میتواند منجر به زوال عقل شود.
به گفته پروفسور نینا ویشنوسکایا از این دانشگاه، دوپامین نقش محوری در ایجاد این بیماری دارد. نقش آن محدود به تنظیم احساس لذت نیست، بلکه در کنترل حرکتی نیز نقش دارد.
دکتر والری لیتوینوف خاطرنشان میکند که دوپامین در جسم سیاه مغز تولید میشود و دقت و روانی حرکت را تضمین میکند. کمبود آن منجر به عدم تعادل بین فرآیندهای فعالسازی و مهار نورونی میشود و باعث لرزش و کندی حرکت میشود.
این کمبود با مرگ نورونهای تولیدکننده دوپامین به دلیل تجمع پروتئین پاتولوژیک آلفا-سینوکلئین مرتبط است که عملکرد سلول را مختل کرده و منجر به آسیب سلولی میشود.
خطر اصلی این بیماری در عوارض آن نهفته است. در مراحل پیشرفته، بیماران توانایی حرکت مستقل را از دست میدهند و از زمین خوردن، درد و زخم بستر رنج میبرند. مشکل در بلع میتواند منجر به ذاتالریه شود و در موارد شدید، عوارض میتواند باعث سپسیس شود.
علائم این بیماری معمولاً پس از سن ۵۰ تا ۶۰ سالگی ظاهر میشود. مردان تقریباً ۱.۵ برابر بیشتر از زنان به این بیماری مبتلا میشوند. دانشمندان این را به اثر محافظتی استروژن نسبت میدهند که مرگ نورونها را کند میکند.
عوامل خطر شامل استعداد ژنتیکی، قرار گرفتن در معرض سمومی مانند آفتکشها، بیماریهای مغزی-عروقی و استفاده طولانی مدت از داروهای خاص است.
علائم اولیه ممکن است ۵ تا ۱۰ سال قبل از تشخیص ظاهر شوند و شامل لرزش در حالت استراحت، کندی حرکات، تمرکز ضعیف و اختلالات خواب میشوند. این علائم اغلب با پیری طبیعی اشتباه گرفته میشوند و تشخیص به معاینه عصبی متکی است، زیرا هیچ آزمایش خاصی برای این بیماری وجود ندارد.
به گفته پزشکان، در حال حاضر درمانی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد، اما درمان میتواند پیشرفت آن را کند کند. داروهای تقویتکننده دوپامین مانند لوودوپا گزینه درمانی اصلی هستند، در حالی که تحریک عمیق مغز در موارد شدید استفاده میشود.
یک سبک زندگی سالم نیز میتواند در کاهش خطر ابتلا به این بیماری نقش داشته باشد. جالب توجه است که برخی مطالعات نشان میدهند که قهوه ممکن است اثر محافظتی داشته باشد، به طوری که مصرف حداکثر سه فنجان در روز با خطر کمتر ابتلا به این بیماری مرتبط است.
با این حال، کارشناسان تأکید میکنند که نمیتوان به طور کامل از این بیماری جلوگیری کرد، اما اتخاذ یک سبک زندگی سالم میتواند به تأخیر در شروع آن و کاهش شدت آن کمک کند.
تعداد نظرات : 0
هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ارسال نظر